De tempel de bron van magie is een ruimte buiten de tijd.
Een veld waarin je niets hoeft te worden, niets hoeft te begrijpen en niets hoeft op te lossen.
Hier wordt niet gewerkt met methodes, maar met herinnering.
Niet met verhalen, maar met dat wat zich in jou wil laten voelen.
Wanneer je deze plek betreedt, word je uitgenodigd om te zakken.
Uit het hoofd.
Uit het zoeken.
In het lichaam.
In de stilte onder de lagen. In de leegte.

De Tempel is een gedragen bedding.
Een ruimte die jou kan ontmoeten in alles wat je meebrengt, zonder oordeel, in volledige vertraging.
Hier mag spanning verzachten.
Hier mag vastgezette levensenergie weer gaan stromen.
Hier mag datgene wat te lang werd vastgehouden, langzaam loskomen.
Ik bewaak het veld waarin dit kan gebeuren.
Door volledig aanwezig te zijn. Niet door iets van je te willen, maar door ruimte te houden voor wat zich wil tonen.
Wat hier gebeurt, laat zich niet uitleggen.
De magie van deze plek zit niet in wat er gedaan wordt, 
maar in wat er gevoeld wilt worden.
Het begint wanneer je zakt in de diepte en je overgeeft aan wat zich wil tonen. 

De Tempel de bron van magie herinnert je niet aan wie je zou kunnen zijn.
Ze herinnert je aan wie je altijd al was.
Als je voelt dat je niet meer wilt zoeken,
maar wilt thuiskomen,
voel je welkom.